Het weekend was weer voorbij en de maandag was begonnen. Hoewel mijn weekenddienst leuk geweest was, is een 8ste dag toch wel zwaar, zeker als je er daarna nog 4 te gaan hebt. De eerste dag heb ik een nieuwe co (Shenara) rond geleid en geprobeerd alle taken zo goed mogelijk uit te leggen, hoewel het toch voor iedereen weer gedeeltelijk het wiel opnieuw uitvinden is. Er is zoveel, dat je de helft na 1 dag toch weer een beetje kwijt bent.

Toch ben ik de volgende dag even naar de OK geweest, ondanks dat mijn mede-co nog niet helemaal was ingewerkt. Daar heb ik een verwijdering van een baarmoeder en een bevalling via keizersnede gezien, voor ik terugkeerde op de afdeling. Het liefst had ik nog een dagje meegekeken op OK, maar helaas waren er niet hele grote OK's meer gepland voor de rest van de week. Hopelijk kan ik aankomende week wel weer bij wat grote operaties meekijken.

Verder was dit ook de week van de spoedcursus dans, op maandag begonnen we met Merengue, een simpele dans die je vrij snel onder de knie hebt. Onze enthousiaste docent begon eerst met een hilarische warming-up, waarna we wat korte draaien en makkelijke moves leerden, die er op de dansvloer nog best oke uitzien. So far, so good. De dag daarop is het tijd voor Zouk, de moeilijkheid gaat iets omhoog en er wordt wat meer aandacht besteed aan techniek, voor er wordt overgegaan op draaien en andere bewegingen. Het ging helaas minder lekker als de dag ervoor, met name mijn linkervoet deed vervelend; hij jeukte nogal.
Dus, eenmaal thuisgekomen, besluit ik toch eens beter te gaan kijken naar mijn jeukende linkervoet. Ik had al een paar dagen momenten gehad dat ik (ook tijdens coschap) even 'moest' jeuken, maar dat wijtte ik aan de muggenbulten. Echter waren dezelfde muggenbulten op mijn rechtervoet al genezen en jeukte deze niet meer...
Dus, na een lang krabmoment (waarbij ik een klein wondje creeërde) en een kort inspectiemoment, kwam ik tot de conclusie dat muggenbulten er toch anders uitzagen. Ik zal jullie de medische details besparen, maar er waren allerlei verheven lijntjes op mijn voet te zien die de jeuk veroorzaakten. Omdat het laat was, besloot ik het de volgende dag beter uit te zoeken. Onder het mom van, het zal vanzelf wel weer overgaan.

De volgende dag kon ik mezelf er toch niet van weerhouden om tijdens het werk me éven af te zonderen, en éven mijn linkerschoen en -sok uit te trekken om éven te jeuken. Door pure pech echter, werd ik tijdens dit moment (waarbij ik tijdens het krabben even gelukkig was als een kat die wordt geaaid) gestoken door een of ander beest. Dit veroorzaakte vervolgens een enorme pijnlijke bult op mijn voet, boven op de jeukende lijntjes en het gecreëerde wondje. Na de dag door te hebben gehinkt, besloot ik thuis mezelf maar eens te diagnosticeren. Enig medisch zoekwerk later was het antwoord duidelijk: larvea migrans cutanea; op te lopen op het strand (lees White Beach), een enorm jeukende infectie die zich met name in de voeten manifesteert. Ook mijn medische huisgenootjes werden in consult gevraagd of deze verdenking juist was; ze waren het met mij eens. Gelukkig was vandaag de rustdag van de spoedcursus dans, dus kon ik even opladen. De volgende dag stond de dermatoloog als eerste op mijn to do list.

In de ochtend eenmaal aangekomen in het (overigens andere) ziekenhuis, was ik snel aan de beurt. De dermatoloog had een coassistent naast haar zitten, die ik van gezicht herkende. Het bleek mijn overbuurvrouw te zijn. Na kort mijn verhaal te hebben gedaan, haalde ik mijn voet tevoorschijn en had mijn eigen diagnose en behandeling voorgesteld, deze waren beiden juist. Ook was mijn voet een 'prachtexemplaar' en wilde de dermatoloog graag foto's ervan maken voor een artikel. Ook de andere co's werden geroepen om deze uitzonderlijke duidelijke variant eens te aanschouwen. Inmiddels waren er 5 mensen in de kamer, die hooguit 2 bij 4 geweest moet zijn. Ook de vader van de dermatoloog, die ook dermatoloog was en in de kamer ernaast zat, werd erbij geroepen om eens een blik te werpen. Nadat mijn voet aan iedereen tentoon was gesteld, kreeg ik 3 crèmes mee, 1 voor de larven, 1 voor het wondje en 1 voor de insectenbeet. Lekker smeren dus. Oh, en das dan 250 SRD, meteen betalen graag. Natuurlijk wist ik dit al van mijn eigen ervaringen in het Diakonessenhuis, maar het blijft raar, contant betalen in het ziekenhuis.

En toen was het die avond al weer tijd voor dansles, dit keer was de Bachata aan de beurt en mochten we proeven aan Salsa. Bachata is veel gedoe met heupen, waar ik niet zo sterk in ben. Ook mijn voet wilde nog niet echt doen wat hij moest doen, een groot succes was het dus niet te noemen. Toch weer wat dingen geleerd en de basis zit er een soort van in.

Nog wat gesmeer en coschap later was het tijd voor Salsa, de moeilijkste van 4. Natuurlijk zei de dansdocent van niet, maar het is wel zo. Salsa is snel(ler) en combineert alle vorige stijlen, dus moeilijker. Hoewel het beter ging met mijn voet, was het nog steeds geen succesverhaal. Er zaten wel momenten bij dat het echt lekker ging, maar de pijn en de jeuk kwamen soms toch weer om de hoek kijken. Eenmaal thuis ging de voet weer in het smeersel en de lucht in, het dansen van vrijdagavond zat er niet meer in. Zaterdag heb ik het wel weer een kort momentje geprobeerd, maar het is nog niet waar het zijn moet, rust lijkt het sleutelwoord. Vandaar dat ik dat deze luie zondag dan ook vooral genomen heb...

P.S.: Overigens is de titel: 'Voetjes van de vloer' niet helemaal correct want, hoewel ik door de voetproblemen inderdaad veel met de voet in de lucht heb gezeten, je moest tijdens het dansen juist de voeten op de vloer houden en als het ware 'in de vloer' dansen.
P.P.S.: Ook is zaterdag een nieuw huisgenootje, Lisette, gearriveerd. Ze komt hier interne geneeskunde lopen, ook in het Diak. Haar vriendje, Albert, is hier ook voor een week, maar jullie zullen binnenkort wel meer over hun lezen.