Elk voordeel heeft zijn nadeel
Genoeg over de nadelen, terug naar de voordelen, waar er veel meer van zijn. De avonden, om maar eens een voorbeeld te noemen. In Paramaribo begint het uitgaansleven op woensdag en eindigt het op zaterdag. Uitgaan in Suriname is wel echt anders dan in Nederland, als je in Paramaribo uit gaat, moet je dansen, anders kun je beter thuis blijven. Een beetje Surinamer heeft kennis van de 4 grote dansstijlen: Zouk, Bachata, Salsa en Merengue. Sommige zijn makkelijk, de anderen zijn, vooral voor beginners als ik, ingewikkeld. Toch heb je Merengue al snel door, dus kun je op zo'n avond je prima vermaken, zeker als je huisgenoot je de dansvloer op sleept. Maar ook als je niet zo heel ritmisch bent, kun je nog vermaken in een 'ouderwetse' discotheek of danskroeg, die hier ook wel erg vet zijn. Het enige wat je even moet regelen is vervoer naar de locatie, en wat beter dan muziek, de wind in je haren en een biertje in de hand, in andere woorden de Partybus! Het is wel even wennen om je aandacht te verdelen tussen feesten, rondkijken, je evenwicht bewaren en af en toe een slok nemen, maar het is ook wel een hele ervaring. De Zsa Zsa Zsu doet de InCasa in Leiden verbleken; er is goede muziek, een goed sfeer en het bier is goedkoop (wat niet onbelangrijk is). Voor herhaling vatbaar dus.
Verder ben ook nog met een hele leuke groep naar het strand (white beach) geweest, ondanks de regen. Allemaal medici, dus we konden we lekker in jargon en over tijgers in haarspeldbochten praten. Heerlijk relaxt onze hangmatjes (oh ja, ik heb een hangmat gekocht) opgehangen in het gehuurde hutje, waar sommige mensen heel vaak hun hoofd stootte. Ik noem geen namen, maar ik was het niet. Zeker niet 3 keer. Na de regen hebben nog lekker gehangen op het strand, een beetje gezwommen, wat getennist, maar boven alles gerelaxt. Dit was, na het uitgaan van vrijdag en vóór het uitgaan van zaterdag best een goed idee geweest.
De zondag erop heb ik lekker gerelaxt in mijn hangmat en geprobeerd wat te studeren (wat zeer matig lukte) en lekker met mijn huisgenootjes gegeten. Wel besloten vroeg te gaan slapen, want ik had een 12 daagse werkweek voor de boeg, waarvan ik nu 5 dagen achter de rug heb. Das ook de reden dat ik niet zoveel heb geblogd, aangezien ik niet zoveel anders heb gedaan dan coschap en slapen. Nou ja slapen, onze waakhond Dingo vind het leuk om midden in de nacht keihard te gaan blaffen. Oordopjes zijn dan helaas niet 100% geluidsdicht. De eerste twee werkdagen vielen daarom ook zwaar. Veel te doen (2 afdelingen, waar normaal 2 coassistenten staan), veel patiënten en door iedereen overal worden heen gesleept. Onder andere een (mid)dagje meegekeken op de operatiekamer, wat hier toch wel een tikkeltje anders is dan in Nederland. Ze werken wel steriel, uiteraard, maar de materialen zijn wel primitief. Zo kan een EUG (extra-uteriene zwangerschap, of buitenbaarmoederlijk zwangerschap)in Nederland gewoon in mooi zakje worden gestopt en in zijn geheel worden verwijderd. Hier moesten ze het materiaal door een buisje stukje bij beetje verwijderen. Daarnaast nog wat kleine ingrepen gezien, wat interessant was. De OK-assistent was een bekende, namelijk Klaartje die o.a. mee was naar Whitebeach. Ze is lekker enthousiast en stelde me allemaal vragen waar ik het antwoord niet op wist. Zelfstudie blijkt nog steeds nodig. Gelukkig waren vandaag en gisteren lekker rustig en ik had ook beter geslapen, omdat de regen Dingo en de andere honden binnenhoud. Toch weer een voordeel. Een nadeel is weer dat ik donderdag zo aan een wet t-shirt contest had mee kunnen doen. Voordelig is wel dat je dan weer kan lachen om anderen die hetzelfde overkomt, zoals mijn doorweekte huisgenoot vandaag. Helaas spendeer je wel meer tijd binnen, wat een nadeel is. Maar dat geeft je tijd voor je blog, en dat is, hopelijk voor jullie, een groot voordeel.
Korte dagen, lange uren en rare avonturen
Stukje bij beetje wordt Paramaribo steeds meer mijn thuis, de eerste keer Roti afhalen, de lokale bieb en boekhandel, de taxi's en natuurlijk het huisje aan de Stoelmanstraat 42. Mijn slaapkamertje is ook echt een slaapkamer, ik kom er alleen om te slapen en mij om te kleden, verder zit ik in de woonkamer en in de tuin met Dingo (de waakhond) en mijn huisgenootjes. Ik ken ze nu al wat beter, Marianne is ook afkomstig uit Zoetermeer en kende mijn kleuterjuf (Ria Bontjes). Tevens heeft ze een aantal coschappen gedaan die ik ook heb gedaan, zoals Kind op het Lange Land (wat ze ook verschrikkelijk vond) en Heelkunde in het Haga. Mijn andere huisgenoot, Marlou, heeft toevallig ook deze coschappen gelopen, er is dus meteen al een band en het is erg gezellig met elkaar. Marlou is hier sinds dinsdag, en komt hier voor het coschap KNO. Ze heeft 2 weken voor en 2 weken na haar coschap vrij, waar ik erg jaloers op ben.
Marlou had nog een fiets nodig, en ik reed al 2 dagen op de fiets van Marianne, dus was het tijd om een eigen vaartuig te vervaardigen. Ik had via via het nummer van 'Jopie' gekregen, een lokale fietsenman die voor een laag tarief fietsen levert en ze ook repareert als ze stuk zijn. Ik belde hem op, maar kreeg z'n vrouw aan de lijn, want Jopie was aan het slapen. Hij zou me zo wel terug bellen. Zo gezegd zo gedaan, dus ik kreeg snel een belletje van Jopie. Hij zou even een goedkope taxi bellen die ons bij hem voor de deur zou afleveren, zodat we vervolgens terug konden fietsen. Binnen enkele minuten stond de taxi voor de deur en reden we naar onze bestemming. Althans, dat dachten we. Ik had nog gevraagd hij wist waar we heen moesten, en hij knikte instemmend. Hoewel de route anders was dan we (Marlou en ik) beiden dachten, gingen we er van uit dat de taxichauffeur het wel wist. Aangekomen, betaald en uitgestapt. De taxi reed er vandoor. Daar stonden we dan, op een onverharde weg tussen wat huizen. Na wat rond te vragen over fietsverhuur wist niemand waar we het over hadden. Ook op nr. 1, waar we moesten zijn, wisten ze van niks. 'Dit is de Tilistraat' zei een bewoner. Ah, das dus niet de Tinstraat waar we moesten zijn. Sterker nog, dit was compleet aan de andere kant van Paramaribo.
Na een hoop en weer gebeld te hebben met zowel de taxi als Jopie alsnog gratis naar het juiste adres gereden, waar Jopie geïrriteerd tegen de chauffeur zei dat hij hem klanten kostte. Toch was de ruzie snel gesust en liep Jopie met ons naar de fietsen waar hij nog snel wat lampjes bevestigde op een originele manier. Jopie klaagde over de domme Surinamers en zei dat hij daar toch wel een uitzondering op was. Om de ongemakken te compenseren, gaf hij mij 'zijn beste fiets'. Onzin misschien, maar hij rijdt lekker. En door dit avontuur hebben we toch weer een nieuw stukje van Paramaribo gezien. Op de terugweg lekker roti gehaald en daarna lekker nagepraat en de bedden opgezocht.
Iets wat ik toch echt alleen moet doen, is het coschap. Of nou ja, alleen, mijn medeco (Bernadette) op de afdeling is wel mijn rots in de branding deze eerste week. Zij weet namelijk wat er allemaal wel moet gebeuren en ook wat er allemaal niet hoeft te gebeuren. Soms krijg je namelijk verwijten over taken die je niet gedaan hebt, waarvan je niet eens wist dat je ze had. De dagen beginnen vroeg (7.30), hoewel vroeg opstaan in Paramaribo toch veel makkelijker is. De dagindeling is als volgt: eerst alle moeders met pasgeboren baby's zien en nakijken, daarna visite lopen met de gynaecoloog, alle patiënten statussen voor de operatie van de volgende dag, preparaten (zoals een verwijderde baarmoeder) aan de patiënten laten zien en uitleggen wat alles is, formulieren over de baby's invullen, ontslag brieven schrijven, nieuwe patiënten opvangen, speculum onderzoeken uitvoeren, bellen voor consulten of aanvragen en tussendoor recepten schrijven. En, als je tijd hebt, kun je nog even lunchen. De dagen zijn kort, maar de uren zijn lang, juist omdat je vroeg begint, duurt het best een tijd voordat het 3 uur (want tot zo laat werkt iedereen) is. Toch heb je aan het eind van zo'n drukke dag een voldaan gevoel en smaakt dat Parbo biertje net wat lekkerder.
Het went snel, je krijgt steeds meer door wat er van je verwacht wordt en je verantwoordelijkheid als bijna-dokter groeit enorm. Nog nooit eerder wist ik van zoveel patiënten op de afdeling wat er allemaal met ze aan de hand was. Ik zie op een dag zo 10 nieuwe patiënten, iets wat voor elk ander coschap onhaalbaar is. Zelfstudie is er echter tot nu toe bij in geschoten al is de motivatie wel aanwezig, maar genieten in van de cultuur hier is vaak net iets aantrekkelijker.
Daarom ben ik gisteren met mijn dansverslaafde (sorry Marianne) en mijn andere huisgenoot naar een gratis Zouk dansles geweest in de Havanna Lounge. Hier heb ik 2 dingen geleerd, je leert heel snel nieuwe mensen kennen (het partnerwisseltempo is heel hoog) en ik kan niet dansen. Dat laatste wist ik al, maar de bevestiging trapte me wel een beetje op mijn teentjes, letterlijk. Natuurlijk kan ik na 1 les niet zoveel zeggen, maar ik heb nog wel redelijk wat oefening nodig om net zo soepel te bewegen als de Surinamers op de vloer. Gelukkig heb ik nog ruim 2 maanden...
Verschillen in de zon
Dan begint het avontuur, door het opeens veel drukkere Paramaribo, al links fietsend, mijn weg vinden naar een plek waar ik nog nooit ben geweest. Het gaat dan ook minder strak dan gepland. In de grote lijnen fietste ik wel goed, maar ik moest toch een paar keer spieken op de kaart. Ook het verkeer is soms wat angstaanjagend, dus koos ik af en toe voor het zebrapad. Ik nam ergens de verkeerde afslag waardoor ik een stukje om moest rijden. Een snelle blik op mijn horloge, kwart over 8, ai, das een kwartier te laat. Maar gelukkig ben ik er nu toch echt bijna, en zie al snel een groot wit met blauw gebouw met de letters 'Diakonnessenhuis' opdoemen.
Ik loop straal langs de fietsenstalling en word terug geroepen. Na mijn fiets in de fietsenstalling te hebben verplaatst, verplaats ik me naar de secretaressesruimte op de 3e verdieping. Hier laat even alles zien wat nodig is om aan mijn coschap te beginnen, krijg ik een korte rondleiding en word ik naar de afdeling gestuurd. Hier loop ik de visite mee met Dr. Sieteram, een van de gynaecologen. We lopen over de afdeling, langs de kraamvrouwen en vragen kort hoe het met ze gaat. Als we klaar zijn met de ene zaal, lopen we, tot mijn verbazing, over een soort balkon door naar de volgende ruimte. Dat verklaart wel gelijk de frisse wind die door het ziekenhuis waait. Ik geniet ervan, Dr. Sieteram vind het maar koud. De verschillen met Nederlands zijn nu overduidelijk, dit is Paramaribo, waar je over een balkon naar de andere patiënten loopt en een frisse wind al koud is. Na de visite gaat zij (Dr. Sieteram dus) naar de poli en zegt mij dat er straks een co komt om mij te begeleiden. Ik dacht dat dit niet zo was, en denk dat eigenlijk nog steeds, maar besluit het even kort af te wachten. Ik vind de coassistentenruimte op de gynaecologie afdeling al snel, evenals de map op de computer die voor speciaal voor mij en mijn cogenoten bedoeld is.
Na het openen en lezen van wat document begrijp ik enigszins de bedoeling, maar ik zoek toch nog even mijn medeco op de poli op nog wat dingetjes te verduidelijk. Zij maakt haar werk af en komt me na half uurtje even kort wat dingen uitleggen. Nadat alles duidelijk is, ga ik er op uit om patiënten te zien. Ik stel wat vragen over misselijkheid en afgaan* en noteer alles in de ouderwetse papieren statussen, zoals je die in Nederland eigenlijk niet meer ziet. Daarna controleer ik nog even de kraamvrouwen en hun pasgeborenen met mijn medeco en besluiten we dat de dag al lang genoeg heeft geduurd. Het is tenslotte al 5 uur, iets wat voor Surinaamse begrippen erg laat is.
Dus we fietsen, achter elkaar, terug naar het centrum. Ik zie al snel mijn huisgenootje die net terug is van boodschappen. Een vriendinnetje van haar komt eten en ik ben van harte welkom, dus ik stem toe. Zelf nog even naar de Chinees** om wat inkopen te doen en snel weer terug te keren.
Na heerlijk gegeten te hebben, vertrekt mijn huisgenootje naar Salsales en doe ik de afwas. Ik fix de ventilator, zoals een Surinamer zou doen, en besluit mijn blogje weer uit te breiden. Het zijn 3 fantastische dagen geweest en dit is nog maar het begin!
*Afgaan is een Suriname een ander woord voor 'de grote boodschap'
** Een Chinees is een klein supermarktje waar je terecht kunt voor alles van bier tot brood. Ze verkopen hier met name lokale producten, voor Hollandse producten bestaan andere marktjes.
Chillen in de zon
Na een redelijke nachtrust van ongeveer 9 uurtjes ben ik opgestaan om Paramaribo eens beter te leren kennen. Na een kort realisatiemoment dat ik toch echt in Suriname ben, besluit ik maar eens ontbijt te maken. Dat voedselpakketje, bestaande uit wat boterhammen, een pot chocopasta, een flesje cola en een flesje water, komen nu goed uit.
Ik herorganiseer mijn spullen nog even en pak mijn tas alvast in voor mijn eerste dag, zodat, als ik laat thuis kom, alles al klaar staat. Ik wist nog niet wat de dag me ging brengen...
Dat gedaan hebbende, besluit ik de stoute slippers aan te trekken en op pad te gaan naar Fort Zeelandia om daar de gratis tour van 12.30 (aldus mijn reisboekje) mee te pakken. Gewapend met een zonnebril, wat euro's en het boekje ga ik op pad. Al vrij snel weet ik goed mijn weg te vinden en ben ik rond half 1 ter plaatse, helaas sla ik net in het laatste stukje verkeerd af, waardoor ik 10 minuutjes later ben. Uiteindelijk maken die 10 minuten ook niks uit, want de tour begon om 12u, gelukkig mag ik van de museum man nog gewoon gratis naar binnen.
Al vrij snel spot ik daar een studiegenootje, hoewel ik dit pas na een moment wantrouwend staren echt als zodanig bevestig. Na de tour, die op zijn einde liep, te hebben voltooid, knopen we een gesprek aan. Het is Nicole, die ik ergens in mijn 1e jaar van geneeskunde heb ontmoet. Zij loopt hier coschap kind in het St. Vicentius ziekenhuis, o.a. met een ander jaargenootje die ik beter ken. Zij is hier nu met haar zus die op bezoek is. Ze vraagt naar mijn aankomst en mijn middagplannen, en aangezien die nog niet bestonden, besloot ik aan te haken.
Eerst even 'ontbijten' met een flensje in de buurt. Althans, een roze pannenkoek met kokos, erg lekker als je van een beetje zoet houdt. Het kauwgomdrankje wat erbij geserveerd werd kon me echter gestolen worden.
We besluiten de middag te vullen met een middagje zwembad. Na wat geld gepind te hebben en mijn zwemspullen opgehaald te hebben, ga ik met de zussen naar hun appartementje om daar nog hun zwemspullen en nog een persoon op te pikken. Hij (Albert) studeert informatica in Den Bosch en is hier al 4 maanden, en bezig met een bestuurlijke stage.
Iedereen is snel omgekleed en we vertrekken richting het Torarica hotel, een luxe hotel met dingen als een tennisbaan, een volleybalveld en, hetgeen waarvoor we kwamen, een zwembad. Daar hebben we lekker 'gelunched', gedronken, gezond en gezwommen. Mijn eerste Parbo biertje, erg lekker, dat gaat wel goed komen hier! Het was wel iets duurder dan de lokale tentjes, maar voor het zwemmen hebben we weer niet betaald.
Vervolgens was het tijd voor avondeten, dus gingen we naar 't Vat; een danskroeg die populair is bij Nederlandse stagiaires*. Daar wat Pom (soort mix van aardappel en groenten) gegeten, hoewel het volgens de groep niet de best Pom was. Ik vond het ook niet echt super. We hebben het veel over tripjes naar het binnenland gehad en welke de moeite waard zijn om te maken. De prijs van deze reisjes is echter wel wat hoger dan dat je van een land als Suriname verwacht. Voor een reisje van 4 dagen betaal je tussen de € 150- € 250, afhankelijk van de locatie. Hier zit wel echter alles (eten, vervoer, slaapplek) in inbegrepen, maar toch. Tot nu toe spraken de Raleigh Vallen, Blanche Marie, de Commewijne plantages en Galabi mij erg aan. Dus misschien horen jullie mij daar binnenkort wel over.
De avond eindigde bij Nicole's appartement waar ik, na een aantal biertjes, wat Surinaamse rum en nog wat verhalen over de leuke tripjes om 12 uur toch maar besluit dat ik het morgen wel erg vroeg dag is. Ik bel een taxi en ben 2 euro later weer thuis.
Mijn huisgenootje (Marianne), die niet kon slapen, komt nog even uit bed om het 1 en ander uit te leggen. Zij zelf is toevallig net terug van een tripje Piranha vissen wat erg leuk was. Ze is arts-assistent psychiatrie en kent, toevallig, de arts assistent waar ik op Parnassia mee heb gewerkt. Het gesprek is maar van korte duur, want we moeten allebei vroeg op de volgende dag. Ik neem nog een douche en kruip onder mijn klamboe.
* Een stagiaire is Suriname alles wat hier is op studie gerelateerde basis, mbo, hbo, coschappen, er wordt geen onderscheid gemaakt.
De heenreis: van Leiden tot Paramaribo
Half 7. Wekker. Snooze.
*10 minuten later*
*beep* *beep*
Nu dan toch maar wel uit bed, zodat ik nog even alles na kan lopen. Snel het laatste eten uit de koelkast opgemaakt en nog 1 laatste maal de paklijst nalopen. Wel een beetje nerveus aan het worden, het komt nu echt heel dichtbij.
Ok, ik heb echt écht alles. Verwarming op 0, vuilnisbak leeg; ook de kamer is klaar. Nu is het dus wachten op vervoer...
*deurbel*
Ah, pap, precies op tijd. Het is toch echt tijd om mijn pelikamer en Leiden gedag te zeggen, op naar Schiphol!
Na een half uurtje rijden zijn we er. Ik zeg mijn vader gedag en loop Schiphol binnen, op zoek naar de juist incheckbali zoeken om mijn koffer inleveren. Vier kilo te zwaar. Kut. Ik heb altijd de slechte neiging om mijn koffer te vullen tot het niet meer past en dat is nu een beetje een probleem. Een weegschaal thuis had handig geweest. Snel wat overgegooid in mijn handbagage en mijn vader gebeld om toch even wat overbodige dingentjes te lozen. Nu echt gedag gezegd en het gate-gebied ingelopen.
Wachten op boarden, dus even lekker rondneuzen op Schiphol, er is tijd zat. De tijd tikt rustig door en voor ik weet is alweer tijd om te boarden. Ik 'mind my step' en ontdoe mij van portomonnee, horloge, riem en mobiel. Gelukkig geen gepiep, dus ik mag plaatsnemen en dan is het echt wachten tot we naar binnen kunnen. Ik antwoord nog een berg smsjes en pak een boek en muziekje om de tijd te doden.
De moeheid slaat toe, misschien was 4 uur slaap toch wat weinig... maar goed, het was gisteren wel leuk om nog even iedereen gedag te zeggen. Ik schud het van me af en maak mezelf wijs dat ik aan boord wel ga slapen.
Eenmaal aan boord neem ik plaats, naast het raam. Het duurt even voor we vertrekken want er was iemand niet op komen dagen, dus die bagage wordt verwijderd. Daarna komt het gevleugelde tuig in beweging, al duurt het naar mijn mening net iets te lang voor het ook echt in de lucht is.
Eerst genoten van het uitzicht, na een tijdje toch weer mijn boek gepakt. Nadat ik daar korte tijd intensief naar te hebben gestaard, besluit ik eens te kijken wat KLM te beiden heeft qua on board entertainment. Daarna ga ik slapen, echt. Eerst muziekjes: Leuke collectie en ze hebben Foo Fighters, dus das goed. Dan films: Ok, minstens 8 films die ik nog wilde zien, laat slaap maar zitten. Ik begin met Mr. Poppers Pinguins (omdat ik niet heel wakker was), daarna The Beaver (erg toffe film) en sluit af met X-Men First Class (awesome). Wil eigenlijk nog wel een filmpje kijken, maar er is nog maar een klein uurtje over. Aangezien ik weer wakker ben, ga ik weer verder in mijn boek, ik hou het dit keer beter vol.
Ook het laatste uurtje vliegt voorbij en het landingsgestel raakt snel de grond. Ik was al gewaarschuwd voor 'de klap van de warmte' dus ik loop voorbereid naar buiten. 'Mwah, valt best mee' was mijn eerst gedachte, maar bij de paspoort rij en bagage ophaal verander ik snel van mening. Waarom heb ik godsnaam een lang broek en een vest aan?
Na lang te hebben gewacht op mijn koffer, was het zoeken naar mijn ophaalbusje. Blijkbaar stonden ze met een bordje,maar ik keek er langs. Na wat hulp van een aardige man van een ander bedrijf, die volgens mij ook alleen klandizie zocht, toch mijn eigen vervoerders gevonden, die licht geïrriteerd waren. En ik maar denken dat Surinamers zo relaxt waren.
Ik maakte mijn excuses, mijn koffer ingeladen en ik stapte in een busje met nog wat andere Nederlanders. Onderweg heb ik genoten van de route met krotten naast villa's, de supermarktjes, de plots overstekende straathonden en de Shell tankstations (die totaal niet paste in het straatbeeld paste).
Dan is het zover; bestemming bereikt. Mijn welkomstcomité is er al. Ze vroegen ze zich af wat er nou precies op het vliegveld aan de hand was, ik legde uit dat ik gewoon een beetje een verstrooid persoon ben. Na een korte uitleg en het uitreiken van een klein voedselpakket, vertrekt het comité weer, want ze hadden nog een andere afspraak. Mijn huisgenootje is er vandaag niet, die komt morgenavond terug.
Dus, daar zit ik dan, alleen in huisje in Paramaribo. Een lange dag achter de rug die, ondanks dat hij niet helemaal vlekkeloos is verlopen, toch erg leuk was. Voordat ik echter mijn bed op zoek maak nog even een plan in mijn hoofd van wat ik eerst nog moet doen:
- OMKLEDEN! Snel dat vest, die lange broek, die sokken en die schoenen omwisselen voor een korte broek en blote voeten!
- Huis verkennen
- Kast inruimen
- Blogje tikken
- Douchen
- Slaaaaaapen!
To zover mijn eerste reisdag!
P.S.: Ik hoop dat ik de lezer van dit verslagje niet teveel heb verveeld. Ik probeer de volgende keer waarschijnlijk een andere schrijfstijl, maar dit was het eerste wat in mijn opkwam.
Welkom op mijn Reislog!
Hallo en welkom op mijn reislog!
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat je met me meereist!
Groetjes,
Dirk
P.S.: Dit is een standaardberichtje, maar ik laat het staan, omdat het in principe goed beschrijft wat het doel is van deze blog. Veel leesplezier ;)