Het is donderdag, inmiddels 4 dagen coschap en 5 (volle) dagen Paramaribo achter de rug. Het fietsen aan de 'verkeerde' kant van de weg went sneller dan gedacht en navigeren door de (soms slecht geasfalteerde) straten van Paramaribo wordt al snel een eitje. Er zijn zelfs wat kleine stukjes fietspad aangelegd, al lijkt dit gedeeltelijk zonder duidelijk doel geweest te zijn, aangezien ze gewoon weer op de weg uitkomen. Maar goed, dat is Paramaribo.

Stukje bij beetje wordt Paramaribo steeds meer mijn thuis, de eerste keer Roti afhalen, de lokale bieb en boekhandel, de taxi's en natuurlijk het huisje aan de Stoelmanstraat 42. Mijn slaapkamertje is ook echt een slaapkamer, ik kom er alleen om te slapen en mij om te kleden, verder zit ik in de woonkamer en in de tuin met Dingo (de waakhond) en mijn huisgenootjes. Ik ken ze nu al wat beter, Marianne is ook afkomstig uit Zoetermeer en kende mijn kleuterjuf (Ria Bontjes). Tevens heeft ze een aantal coschappen gedaan die ik ook heb gedaan, zoals Kind op het Lange Land (wat ze ook verschrikkelijk vond) en Heelkunde in het Haga. Mijn andere huisgenoot, Marlou, heeft toevallig ook deze coschappen gelopen, er is dus meteen al een band en het is erg gezellig met elkaar. Marlou is hier sinds dinsdag, en komt hier voor het coschap KNO. Ze heeft 2 weken voor en 2 weken na haar coschap vrij, waar ik erg jaloers op ben.

Marlou had nog een fiets nodig, en ik reed al 2 dagen op de fiets van Marianne, dus was het tijd om een eigen vaartuig te vervaardigen. Ik had via via het nummer van 'Jopie' gekregen, een lokale fietsenman die voor een laag tarief fietsen levert en ze ook repareert als ze stuk zijn. Ik belde hem op, maar kreeg z'n vrouw aan de lijn, want Jopie was aan het slapen. Hij zou me zo wel terug bellen. Zo gezegd zo gedaan, dus ik kreeg snel een belletje van Jopie. Hij zou even een goedkope taxi bellen die ons bij hem voor de deur zou afleveren, zodat we vervolgens terug konden fietsen. Binnen enkele minuten stond de taxi voor de deur en reden we naar onze bestemming. Althans, dat dachten we. Ik had nog gevraagd hij wist waar we heen moesten, en hij knikte instemmend. Hoewel de route anders was dan we (Marlou en ik) beiden dachten, gingen we er van uit dat de taxichauffeur het wel wist. Aangekomen, betaald en uitgestapt. De taxi reed er vandoor. Daar stonden we dan, op een onverharde weg tussen wat huizen. Na wat rond te vragen over fietsverhuur wist niemand waar we het over hadden. Ook op nr. 1, waar we moesten zijn, wisten ze van niks. 'Dit is de Tilistraat' zei een bewoner. Ah, das dus niet de Tinstraat waar we moesten zijn. Sterker nog, dit was compleet aan de andere kant van Paramaribo.

Na een hoop en weer gebeld te hebben met zowel de taxi als Jopie alsnog gratis naar het juiste adres gereden, waar Jopie geïrriteerd tegen de chauffeur zei dat hij hem klanten kostte. Toch was de ruzie snel gesust en liep Jopie met ons naar de fietsen waar hij nog snel wat lampjes bevestigde op een originele manier. Jopie klaagde over de domme Surinamers en zei dat hij daar toch wel een uitzondering op was. Om de ongemakken te compenseren, gaf hij mij 'zijn beste fiets'. Onzin misschien, maar hij rijdt lekker. En door dit avontuur hebben we toch weer een nieuw stukje van Paramaribo gezien. Op de terugweg lekker roti gehaald en daarna lekker nagepraat en de bedden opgezocht.

Iets wat ik toch echt alleen moet doen, is het coschap. Of nou ja, alleen, mijn medeco (Bernadette) op de afdeling is wel mijn rots in de branding deze eerste week. Zij weet namelijk wat er allemaal wel moet gebeuren en ook wat er allemaal niet hoeft te gebeuren. Soms krijg je namelijk verwijten over taken die je niet gedaan hebt, waarvan je niet eens wist dat je ze had. De dagen beginnen vroeg (7.30), hoewel vroeg opstaan in Paramaribo toch veel makkelijker is. De dagindeling is als volgt: eerst alle moeders met pasgeboren baby's zien en nakijken, daarna visite lopen met de gynaecoloog, alle patiënten statussen voor de operatie van de volgende dag, preparaten (zoals een verwijderde baarmoeder) aan de patiënten laten zien en uitleggen wat alles is, formulieren over de baby's invullen, ontslag brieven schrijven, nieuwe patiënten opvangen, speculum onderzoeken uitvoeren, bellen voor consulten of aanvragen en tussendoor recepten schrijven. En, als je tijd hebt, kun je nog even lunchen. De dagen zijn kort, maar de uren zijn lang, juist omdat je vroeg begint, duurt het best een tijd voordat het 3 uur (want tot zo laat werkt iedereen) is. Toch heb je aan het eind van zo'n drukke dag een voldaan gevoel en smaakt dat Parbo biertje net wat lekkerder.

Het went snel, je krijgt steeds meer door wat er van je verwacht wordt en je verantwoordelijkheid als bijna-dokter groeit enorm. Nog nooit eerder wist ik van zoveel patiënten op de afdeling wat er allemaal met ze aan de hand was. Ik zie op een dag zo 10 nieuwe patiënten, iets wat voor elk ander coschap onhaalbaar is. Zelfstudie is er echter tot nu toe bij in geschoten al is de motivatie wel aanwezig, maar genieten in van de cultuur hier is vaak net iets aantrekkelijker.

Daarom ben ik gisteren met mijn dansverslaafde (sorry Marianne) en mijn andere huisgenoot naar een gratis Zouk dansles geweest in de Havanna Lounge. Hier heb ik 2 dingen geleerd, je leert heel snel nieuwe mensen kennen (het partnerwisseltempo is heel hoog) en ik kan niet dansen. Dat laatste wist ik al, maar de bevestiging trapte me wel een beetje op mijn teentjes, letterlijk. Natuurlijk kan ik na 1 les niet zoveel zeggen, maar ik heb nog wel redelijk wat oefening nodig om net zo soepel te bewegen als de Surinamers op de vloer. Gelukkig heb ik nog ruim 2 maanden...