Daar sta je dan, zaterdagochtend. De vroege ochtend, want ik had het niet kunnen laten om vrijdag toch nog even kort naar 't Vat te gaan voor een drankje en een dansje. Maar als je kwart over 6 op moet, dan is 'even kort' toch al snel te lang. Gelukkig is er (oplos)koffie. Ff opfrissen, muggenspul smeren en ontbijten. Helaas regent het, dus ik wapen mezelf met een paraplu, waar ik een beetje onzeker mee op de fiets stap. In het weekend is het wel wat minder druk op de wegen, maar fietsen met een paraplu is altijd onhandig. Ik kom aan in het ziekenhuis en er is, zoals mij al duidelijk was, geen arts aanwezig op de afdelingen. Uiteraard is er wel iemand die in huis komt als het nodig is, maar ik sta (met de verpleging) er alleen voor. Gelukkig weet ik van de 2 weken coschap die ik al achter de rug heb wat ik een beetje moet doen, ik ga dus lekker aan de slag. Ik maak een to-do lijstje van alles wat er moet gebeuren en werk het een voor een af. Ik wissel een beetje af tussen de afdelingen (gynaecologie en obstetrie, oftewel zwangeren en niet-zwangeren) en ga geheel mijn eigen gang. Tenslotte ben ik, vandaag, de dokter. En, als ik een beetje bezig ben met statussen, brieven tikken en patiënten onderzoeken, voel ik me ook echt zo. Zo moet een zaalarts zich voelen. Een relaxte zaalarts dan, want heel druk is het niet, maar er is genoeg om mijn dagje mee vol te maken.

Ergens in de middag komt de gynaecoloog in huis, die wat chagrijnig was. Hij moest een keizersnede verrichten, maar hij lag vast liever in zijn hangmat op het balkon. Ik niet, ik vind het helemaal fantastisch. Zijn opmerkingen over het feit dat ik een patiënt 'nog steeds niet had gestatust' en dat ik meer moest studeren, konden me niet deren. De patiënt waar hij het over had stond als volgende op mijn lijstje en ik heb toch al een aantal dagen de moeite genomen om wat verdieping te zoeken, het viel allemaal wel mee dus. Ik zag hem op dat moment ook meer als een supervisor dan als dé dokter, dit weekend waren het toch iets meer mijn afdelingen dan van hem. Toch volg ik zijn advies op en status ik de patiënten voor hem overdreven uitgebreid, waardoor ik een uurtje later (om 4 uur) klaar ben. Prima, het voelt niet als een straf. Zeker niet als je wederom met een glimlach en een voldaan gevoel van het ziekenhuis vandaan loopt.

Het opstaan ging vandaag (zondag) dan ook een stukje makkelijker, met een leuke dag in het vooruitzicht. Het vooruitzicht bleek te kloppen; ik maakte een lolletje met de verpleging, tikte wat brieven (onder het genot van een boterhammetje) en ik ging door mijn to-do lijst als een mes door de boter. Toch kon ik ondanks het redelijke takenlijstje goed mijn tijd nemen voor de patiënten. In Nederland zal een zaalarts waarschijnlijk op een iets hoger tempo moeten werken, maar ik vind liever eerst mijn draai in de takenlijst voor ik er meer snelheid in ga gooien. Het ging zo prima en toen het kwart over drie was, vond ik het mooi geweest. Stiekem had ik best nog even langer willen blijven om even die ene brief te tikken, of die andere patiënt (die morgen pas gestatust moet worden) snel nog even te zien, maar ik hield me in. Morgen is weer een dag en er moet wel wat overblijven om te doen. Zeker omdat het morgen niet meer mijn afdelingen zijn, dan moet ik ze gewoon weer delen met de zaalarts, de gynaecologen en de andere co-assistent die morgen begint. Daarom stopt deze wannabe dokter wijs zijn stethoscoop weer weg en hangt hij zijn witte jas op. Dag patiënten! 'Dag dokter!'