Ik weet dat ik al een tijdje niks meer heb verteld over mijn avonturen hier, maar maak je niet ongerust, ik beleef nog genoeg. De motivatie om een reisblog te tikken na 26 dagen, waarvan 24 dagen coschap en 2 dagen vrij, ontbrak mij een beetje. Mijn laatste afdelingsweek en mijn tweede weekenddienst waren meer van hetzelfde, hoewel ik mijn tempo wel heb weten op te schroeven. Maar, de vraag die natuurlijk bij jullie allen op de lippen brand is de volgende, 'Hoe staat het dan met de eerste week op de verloskamers?' En, zoals veel mensen mij al via de mail of andere methoden hebben gevraagd; 'Heb je al babies ter wereld gezet?'. Terechte vragen, waar ik zo antwoord op geef. Allereerst wil ik jullie vertellen over iets wat ik afgelopen vrijdag heb meegemaakt; namelijk een vrouw met een eclampsie, dat is een soort epileptisch insult dat door (veel te) hoge bloeddruk wordt veroorzaakt. Hier in Suriname komt pre-eclampsie, het voorstadium van eclampsie, veel voor. Eclampsie wordt getracht te voorkomen, maar dit slaagt niet altijd. Het was erg indrukwekkend om te zien, maar bovenal was ik blij dat ik kalm bleef en kon anticiperen wat er nodig was. Bij interne, mijn eerste coschap, was dat bij een reanimatie wel anders. Toen stond ik langs de kant om vooral niet in de weg te staan, nu had ik het gevoel van toegevoegde waarde te zijn. Toch weer een eigenschap die een arts moet beheersen, de eigenschap om koel te blijven in stressvolle situaties. Weer een ervaring rijker die mij straks sterker in mijn schoenen doet staan.

Enfin, terug naar de verloskamers.

Maandag 20-2-12, 23.11: Inmiddels is het de eerste dag van mijn tweede week op de verloskamers en wat mij met name opviel is dat de dagen zijn hier erg wisselend zijn. Zo zag ik mijn eerste dag meteen twee bevallingen (een meisje en een jongen) en de dag erop geen. De dag daarop alleen een bevalling via keizersnede, vervolgens een epsiotomie (bevalling met inknippen) en een langzame vorderende baring (die volledig normaal, zonder inscheuring, beviel). Al met al best diverse bevallingen en stuk voor stuk interessant om te zien. Helaas heb ik er echter zelf nog geen mogen/kunnen doen. Er lopen op
dit moment veel stagiaires, die ieder hun doelstellingen hebben. Soms is het dus moeilijk om mijn doelstellingen, die in hun baarwater zitten, erdoor te drukken. Ik zou bijvoorbeeld zelf, als opstapje, de bevalling van een moederkoek hebben mogen doen, maar door wisseling van dienst en een aanwezige leerling-verloskundige liep het anders. Toch jammer. Gelukkig heb ik nu wel van heel dichtbij, met heel veel uitleg een bevalling gezien. Nu maar hopen dat het er deze week van komt... Voorlopig blijft het rustig; ook deze maandag was er overdag geen bevalling. Vandaar dat ik ervoor heb gekozen de nacht te blijven, op hoog van zegen hoop ik dat straks mag assisteren bij de mevrouw die nu 8 cm ontsluiting heeft. Daarover gesproken, ik ga maar weer eens kijken!

*tijd verstrijkt*

Dinsdag 21-2-12 5.50: Phoe, inmiddels ongeveer 7 uur en 3 bevallingen verder zit ik hier weer achter mijn laptop. Ik heb inderdaad bij een bevalling mogen assisteren en zelf, een beetje hulp van de verloskundige, kind en moederkoek mogen begeleiden naar het licht. Bij de tweede zwangerschap was het wat hectischer, omdat er twee mensen tegelijk bevielen, waardoor ik enkel praktisch heb meegeholpen. De laatste bevalling was het bijzonderst, een tweeling via de natuurlijke route. In Nederland zou er snel het mes de buik in zijn gegaan, maar dat was hier nergens voor nodig. Al met al geen slechte keuze geweest om een nachtje op te blijven.

Dinsdag 21-2-12 6.00: Mijn wekker gaat; het is tijd om op te staan. Ik gaap. Nog even doorbijten, en dan sta ik op...

...

... de fiets naar huis en bed.

Dinsdag 21-2-12 7.30: Na anderhalf uur duffen sta ik op het punt om weg te gaan. Er wordt mij gevraagd om nog een partus (=bevalling) te doen. Waarom ook niet? Wat volgt is de snelste bevalling ooit, het kind was eruit voordat ik er erg in had, ik werkte meer ondersteunend dan begeleidend. Moe stap ik op mijn fiets, 26 uur wakker is toch iets meer dan normaal, mijn bed is de enige beloning die ik nodig heb. Truste!