Zaterdagochtend half zes, mijn huisgenoten zijn in de weer. Ik kijk verdwaasd wat om me heen en zie op mijn mobiel de tijd die in de eerste zin genoemd werd. Vervolgens hoor ik 'Heeft Dirk zijn tas eigenlijk al ingepakt?'. Geïrriteerd door mijn eigen luiheid roep ik 'Neeee' en hijs ik mezelf uit bed. Nog 30 minuten voordat we vertrekken richting Bigi Pan, een moeras in het noorden van Suriname, op ongeveer 4 uur rijden en varen afstand. Ik probeer tevergeefs mijn hoofdpijn weg te wrijven, er is dus wel zoiets als teveel Parbo bier. Ik schud het van me af, het valt mee, maar ik moet vooral nu mijn tas compleet maken. Op een tergend langzaam tempo strompel ik door het huis en mijn kamer om benodigdheden te verzamelen en ben ik rond 6 uur nog klaar ook.

Nu de taxichauffeur nog.

Na 20 minuten kwamen we, na veel bellen, erachter dat die taxichauffeur van ons er niet zoveel zin in had, dus haasten naar de bushalte voor het openbaar vervoer. We namen snel een bus naar de bus en waren zelfs 10 minuten te vroeg. Of misschien wel 2 uur en 10 minuten, want sommigen Surinaamse busjes wachten gewoon tot ze vol zitten, en dat kan best 2 uur duren. Eenmaal vertrokken maakt het allemaal niet meer zoveel uit en konden we er wel om lachen. Zeker omdat Bigi Pan in het verschiet lag.

Na 2 toiletstops, 4 keer mijn slapende huisgenoot wakker gemaakt te hebben, 5 kaneelkoekjes en 12 verschillende houdingen aan te hebben genomen in mijn stoel, komen we aan. Stephanie, onze gids en verhuurder van het verblijf wacht ons al op. Ze had op de mobiel van Marlou al gecommuniceerd over de precieze uitstaplocatie waar ze in een paars shirt zou staan. Niks was minder waar, we konden gelijk onze bagage aan boord gooien en instappen. Gelijk kregen we wat hapjes in een bakje wat een voorproefje was van het heerlijke eten wat nog ging volgen. We vaarden door de Surinamerivier, tot we bij de passageplaats kwamen (waar een 'Ded Snaki' lag) en onze boot naar het Bigi Pan gebied sleepten.

Een tour met uitleg volgde, het kanaal waardoor we vaarden was met de hand gegraven en bood toegang tot Bigi Pan, het walhalla voor vissers en voor veel (roof) vogels. Die zagen we dan ook, Ani's, Zilverreigers, grote groepen ooievaars (rond de 60), aasgieren, een boomspecht, verschillende buizerds en een rode Ibis. Vervolgens kwamen we uit op een gigantisch meer waar, tot onze verbazing, ons huisje midden in stond.

We kregen gelijk lekker eten voorgeschoteld, waarvan ik 3 borden naar binnen heb gewerkt, en toen gingen we Bigi Pan verkennen. De zon scheen fel, maar na alle regen was dat wel even lekker. We genoten van het gebied met zijn vogels en ongerepte natuur. Veel visserbootjes waren al bezig de kost te verdienen, en wij zouden ons daar snel bijvoegen. We spanden aan het begin van de tocht een net, tussendoor zwemmen en verkennen, en op visten we de Tilipia uit het net. Avondeten check!

Natuurlijk moest het avondeten nog wel bereid worden door onze topkok, die overigens als wat krabbetjes als snack voor de volgende dag had gevangen, dus gingen we nog even varen. Inmiddels was de nacht gevallen en dat betekent dat de Kaiman (een kleine krokodil) zijn hoofd laat zien. Dus op jacht dan maar! Na 20 minuten hadden we er al 1 aan de haak, en na wat geworstel was hij ontmanteld met een stevige houdgreep en een elastiekje om zijn snuit. We gingen terug naar ons vertrek voor een korte fotosessie en gingen lieten hem weer vrij; het eten was klaar. Met volle magen vielen genoten we van een prachtige sterrenhemel en deden we langzaam de oogjes toe in onze hangmatten.

De volgende ochtend werden we relatief vroeg wakker voor een overheerlijk ontbijt met een pittig roereitje waarna we vertrokken voor ons modderbad. Onderweg nog genoten van de roofvogels, maar we waren toch met name benieuwd naar de modder. Eenmaal aangekomen zagen we overal krabbetjes en aangespoelde vissen; Surinaams waddengebied. Nou heb ik, eerlijk is eerlijk, een kleine vrees voor krabben. Maar, onder het moto van 'face your fears' toch aan land gegaan. Ik had de vorige dag al een krab vast gehouden, dus ik kon nu niet zomaar stoppen. Een maal voorbij de krabben kwamen we bij 'verse modder' aan. Aarzelend liepen we de modder in tot we, per ongeluk of expres, omvielen en helemaal onderzaten. Heerlijk.

Na wat aangemodderd te hebben gingen we weer terug, eten (het liefst 3 borden) en zonnebaden met een leesboekje. De krabben van gisteren moesten echter nog worden bereid en daar wilden wij wel bij helpen. Ik eigenlijk niet, maar goed, face your fears... Dus toch een stervende krab ontdaan van zijn scharen, poten en omhulsel; Dirk 3, Fears 0. De krab smaakt na die overwinning natuurlijk extra goed, zeker met wat massala. Nog even kajakken en zwemmen en toen was het toch echt alweer tijd om te gaan. Maar, als het aan mij ligt, kom ik zeker nog een keer terug. Sribi Switi Bigi Pan!