Na Bigi Pan was het tijd voor iets nieuws, namelijk een tripje naar Galibi. Ik had hier eigenlijk al sinds mijn aankomst in Paramaribo over gehoord en was er erg enthousiast geworden; op Galabi kun je namelijk reuzenschildpadden spotten. Dus, na een hoop gebel met Jan de stageman, hadden ik en mijn huisgenoten een trip naar Galabi geboekt.

We werden zaterdagochtend vroeg opgehaald door Sharif, onze gids. Tevens iemand die ik op mijn allereerste dag hier had ontmoet en waar ik goede verhalen over had gehoord. Bij Sharif moet je je een klein mannetje voorstellen wat zijn bek niet kan houden; iets wat op de heenreis al snel doorhadden. Gelukkig vertelde hij enthousiast en waren zijn verhalen boeiend, dus lieten we hem zijn ding doen. 'We' zijn in dit geval mijn huisgenootjes en ik, 2 andere coassistenten en een Kinky kapster. Het enige wat vervelend was, was dat Sharif nogal met zijn handen sprak en daarmee regelmatig een zwiep aan het stuur gaf; iets wat op een hobbelweg van 4 uur lang wat a-relaxt wordt.

Toch waren voor we het wisten in Albina en namen we snel een bootje naar het naburige land, Frans Gyana. Hier hebben we kort wat gestruind, genoten van het marktje waar tomaten opeens 2 euro ipv 2 srd kostte (ongeveer 8 keer zo duur) en een korte tour gehad van de gevangenis; Frans Gyana was namelijk een gevangeniskolonie waar Franse criminelen naartoe werden gestuurd.

Enfin(das Frans), na een klein uurtje of anderhalf gingen we door met de boot en arriveerden we op de slaapplaats op het strand van Galibi. We lieten er geen gras over groeien (dat groeit ook heel slecht op het strand) en vertrokken al snel richting de mini Zoo. Hier had je voor je het wist een aap op je hoofd, een slang om je nek, een toekan op je arm, een luiaard om je middel of een tarantula op je schouders; het kan gek lopen. Na hier te kort genoten te hebben van de beesten, namen we een korte tour door het indianendorp. Het klinkt wel indrukwekkender dan het was, deze mensen wonen namelijk gewoon in stenen huizen en niet in Tipi's. Wat de rondleiding interessant maakte was de dronken indiaan die ons haarfijn uitlegde hoe je een bepaalde vrucht wel niet moest eten.

Over eten geschreven, dat werd daarna al snel geserveerd. Dit was tevens een van de weinige momenten dat Sharif echt stil was; Surinamers nemen eten serieus. Na de laatste zijn keel was binnengeglipt werd deze weer gebruikt om geluid te produceren. Na uitgebreide uitleg over de fases van 'de leg' van schildpad, met hier en daar een verdwaalde T-rex(compleet met uitbeelden), mochten wij het allemaal live meemaken. In klein bootje vertrokken we naar een ander deel van de kust, waar de schildpadden hun eieren leggen.

Meteen was het raak, we zagen al een prachtige schildpad haar nestje bedekken om het te beschermen tegen allerlei indringers die het voorzien hebben op haar eieren. Ze leggen zo'n 110 eieren per keer, en ze maken 3 maal een nestje. Toch halen, door de bedreiging van moeder natuur, maar enkele schildpadden volwassen leeftijd, slechts 1 op 1000. De rest valt prooi aan nestenrovers (waaronder mensen), gemene broers of zussen die de andere eieren kapot maken bij het uitkomen of de gevaren van de zee. We liepen door over het strand om verse sporen te zien, we zagen er 2, waarvan we er 1 gingen volgen. De schildpad was net klaar met de graaffase, en was bezig met eieren leggen. In de trance waarin ze was konden we haar aanraken. Als setjes pingpongballen(zo voelden ze ook) kwamen de eieren tevoorschijn. Een prachtig verschijnsel, wat een grote indruk op mij heeft gemaakt. Na het leggen van de eieren en het bedekken van haar nest, kroop het grote beest van ruim 1 meter uitgeput weer de zee in. Hoewel we op deze laatste fase lang hebben moeten wachten, was het het wel waard. We vaarden terug, loste het probleem van tekort aan slaapzalen op en speelde nog een spel rond het kampvuur, voor we onze hoofden te ruste lagen.

De volgende dag was vrij, dus we gingen souvenirs kopen, terug naar de zoo voor de fantastische aapjes en lieten door de zookeeper verse kokosnoten bereiden. We genoten van de kokosmelk, die je overigens prima kunt mengen met Borgoe rum, en keerden met een nieuwe ervaring terug naar Paramaribo waar we snel nieuwe dingen in ons schild voerden voor het volgende weekend...

P.S.: Dit was helaas wel het laatste tripje wat ik met mijn huisgenoot Lisette zou maken, die vanwege persoonlijke redenen weer terug naar Nederland moest. Gelukkig heeft ze nog met mij en Marlou dit fantastische tripje kun maken, voor ze zich terug trok in haar Nederlands schulp. Tot snel Lisette!