Door mijn weekenddiensten had ik nog een compensatiedag op te nemen en hoe kun je die beter benutten door het maken van een tripje? Zo gezegd zo gedaan, dus nam ik de vrijdag in mijn eerste poliweek vrij, om donderdagmiddag te vertrekken. Helaas was het een hectische dag op de poli, dus was ik laat klaar (rond 4 uur). Gelukkig had ik alles al klaar liggen, dus racete ik naar huis, haalde ik mijn bagage en mijn huisgenootjes op en stapte ik in de bus die al klaarstond; bestemming: Raleigh Vallen.

De bus zat al vol met bekenden, de (studenten)huizen van de aanliggende straat. Het was al snel duidelijk wat voor reis het ging worden toen de flessen Borgoe rum en Parbo bier, onder het genot van luide Nederlandse muziek, in rap tempo genuttigd werden. Slapen in deze partybus was geen optie, ook al was ik nog zo moe. 'If you can't beat them, join them' dacht ik, en deed vervolgens mee in de gezelligheid, hoewel ik het crowdsurfen in de bus wel heb overgeslagen. Na 6-7 uur in de bus, met erg veel plaspauzes, kwamen we aan op de overstapplaats voor het bootje. Inmiddels was het rond 12 uur 's nachts en hadden we nog niet gegeten, dus mensen waren ook wel een beetje klaar met feesten. Stilletjes stapten we in een bootje waar onze bootsman nog tevergeefs wat kaaimannen probeerde af te schieten.

We kwamen na 1 á 2u varen aan, hingen onze hangmatten op en aten de heerlijkste pasta we ooit hadden gegeten, maar dan kan ook met de honger te maken hebben. Onze groep werd nog versterkt door 2 bekenden, die met de jeep waren gekomen. Qua tijd hadden zij het beter bekeken, qua gezelligheid niet. Iedereen kroop lekker in zijn hangmat of borrelde nog wat na. Na een korte apenkooi sessie,waar de verstandige mensen wakker werden van de borrelaars, ging iedereen heerlijk slapen.

De volgende morgen zagen we pas echt goed waar we waren; midden in de jungle. Toch was dit slechts een tussenstop, dus na een heerlijk ontbijtje en een frisse duik vertrok de (party)boot alweer richting de eindbestemming. Ik nam dit keer de jeep, omdat door de jungle crossen in de laadbak van een 4x4 me wel wat leek. Erg tof reisje, maar bizar dat 12 km zo lang kan duren. We waren de boot voor, dus hebben we nog even gevist met een groepje toeristen die dit ook aan het doen waren. In de verte klonk ineens '7 jaar geleden, midden in Parijs, onderaan de trap van een oud paleis...'; de partyboot was aangekomen. De jeepgroep stapte in, de drank werd aangevuld en we vertrokken weer verder.

Enkele alcoholpromilages hoger kwamen we aan bij de prachtige slaaplocatie. Het rustgevende geluid van het stromende water bracht iedereen tot rust (voor nu). De avond bestond voornamelijk uit kaartspelletjes. Ik had hier wat minder zin in, dus besloot ik op zoek te gaan naar de doodskopaapjes. Ze zaten echter vrij hoog in de boom, dus ik besloot zelf een boom uit te kiezen om wat dichter bij te komen. Ze bleven nog steeds ver weg, dus ik klom wat hoger... en nog wat hoger... nog ietsje hoger dan... *krrrrr* Plots bewoog ik niet meer richting de apen, maar richting de grond, vergezeld door de boom. Ik landde met de boom en al netjes tussen twee huisjes in en stapte wat verdwaasd van de boom af. Er kwam gelijk een Surinamer op mij afgelopen. Bomen omgooien dat kan natuurlijk niet en ik moest minstens 15 jaar de cel in. Of 200 SRD (ongeveer 50 euro) betalen. Gelukkig kwam Berto, onze gids, mij helpen en handelde het verder af. Wakkerdam ging weer slapen.

Zaterdag was het tijd om stevig in je wandelschoenen te staan, de Voltzberg stond namelijk op het programma. Deze berg is 240 meter hoog en erg stijl; de trip staat dan ook bekend als zijnde 'zwaar'. We werden voorgesteld aan onze jungle expert, en hoewel hij zijn naam even vaak heeft gezegd als er reizigers waren, weet ik hem echt niet meer. Ik gok op Adjoeni. We hakten onze en ploeterden onze weg door de jungle, ondertussen genietend van dieren (vlinders, vogels en apen) die af en toe te zien waren. Het kostte wat gehijg en gesteun, maar de top werd bereikt. Het laatste beetje adem werd ons ontnomen door het prachtige uitzicht. Je keek uit over de jungle, op de Surinamerivier alsmede wat andere bergen. De beloning voor ons zweet was meer dan voldoende. De camera's werden volgeschoten en we liepen snel terug. Ik was, met toestemming van de gids, voorop gaan lopen, het pad door de jungle was namelijk relatief makkelijk te navigeren. Ik stapte echter wel bijna op de dodelijkste slang in de jungle, de Bushmaster. Gelukkig zag ik hem op tijd bewegen en deed ik een stap achteruit. De gids ging snel weer voorop lopen. We stopten onderweg nog even bij een kleine waterval, waar we ons lieten masseren door het stromende water.

Na zo'n overwinning op ons uithoudingsvermogen moest gefeest worden, en dat werd er ook. De Borgoendische levensstijl werd hier in de praktijk gebracht en ging door tot in de vroege uurtjes. Velen strompelden tevreden terug naar hun hangmat of die van iemand anders. Anderen werden naar een matras gedragen om hun roes uit te slapen. Gelukkig hebben we de foto's nog.

De volgende ochtend was voor sommigen waarschijnlijk zwaarder dan het beklimmen van de Voltzberg, waar ik stiekem erg van kon genieten. Een mooie speech van Mozes vatte de avond zeer goed samen. Het programma was prima geschikt voor uitbrakken, we gingen namelijk richting de moedervallen. De moedervallen zijn de breedste watervallen op locatie en bovendien erg mooi om te zien. Helaas waren we al verwend door de Voltzberg en haar uitzicht, dus viel dit een beetje in het niet. Toch lekker geluierd, hoewel je af en toe moest voorkomen dat je niet bijna weggespoeld werd door de stroming.

We liepen terug en er werd weer een slang gespot. Veel waren er langsgelopen zonder problemen, maar wij bleven rustig achter en riepen Berto. Hij dacht stoer te doen door het giftige beest te pakken en te laten zien, wat in eerste instantie goed ging, maar toch eindigde in een beet waarna hij de slang tussen ons in liet vallen. We sprongen uiteen en werden gelukkig niet gebeten en Berto vermoordde de slang. Het kwaad was echter al geschied, dus we moesten door de jungle terugsprinten naar het boot om snel te vertrekken. Berto bleef ondanks alles vrij kalm, dit was zijn zevende beet, maar je kon aan hem aflezen dat hij wat minder relaxt was; zijn hand was immers drie keer zo groot als normaal. Eenmaal bij de aanmeerplaats ging Berto naar een medische post en vertrokken wij, na het eten, naar huis. De partybus waren toch wat minder party dan voorheen, dus gebruikten veel mensen de tijd om wat slaap te pakken. Berto stapte halverwege weer in (hij was met de jeep meegereist) en was verbonden, hij maakte het goed. We kwamen om half 3 's nachts aan in Paramaribo en gingen snel slapen, veel van ons moesten gewoon weer vroeg op...

P.S.: Berto maakt het overigens nog steeds goed, maar het heeft wel veel moeite gekost om een antiserum te vinden. Hij was vorige week nog op een barbecue en ik ga aankomend weekend weer met hem op trip. Ik hoop echter dit keer iets minder giftige slangen te zien...