Twee rustige weken met 1 drukke dienst op de verloskamers waren voorbij, ik ging door naar de poli. Ik had wel wat ideeën bij de poli door verhalen van mijn voorgangers, die in hun poliweken vaak ook heel gestrest waren, maar nu was het mijn beurt om het zelf te ondervinden. Iets waar je bijna meteen over valt zijn de formulieren. Elke aanvraag heeft zijn eigen formulier, net als elke verzekeraar en net als elke arts. En dan moet je ook nog opletten of ze wel of niet ondertekent zijn. De eerste dag was ik dus laat klaar en had ik nog steeds niet het gevoel dat ik alle formulieren wist te vinden...

De 2e dag was een stuk rustiger dan de eerste, dus kon ik genoeg tijd nemen voor de patiënten en wat meer feeling krijgen in de dagelijkse gang van zaken op de poli. Je hebt namelijk niet echt een tijdsschema, patiënten worden ongeveer allemaal rond dezelfde tijd besteld, jouw taak is om ze niet ál te lang te laten wachten. Het is dus elke dag weer een verrassing hoeveel patiënten je te zien krijgt, maar het aantal ligt tussen de 6-14. Je vast patiënten zijn de postnatale controles, een maand na bevalling of keizersnede. Je stelt een aantal standaardvragen en legt ze wat uit over anticonceptie, 15-20 min per patiënt, dan moet je wel echt klaar wezen. Wat ik overigens lastig vond, is dat je ook de vrouwen met doodgeboren of kort na geboorte overleden kinderen moet nakijken. Veel van de standaardvragen gaan dan niet op, dus ik focuste dan meer op het emotionele aspect.

Verder heb je de 'Cito' patiënten; oftewel de spoedpatiënten. Iedereen die vanuit de huisarts, de radioloog of een andere specialist met spoed naar de poli wordt verwezen, komt bij jou terecht. Gelukkig is 'spoed' een ruim begrip en waren er maar enkele patiënten waar een opname nodig was. Ik noem een vrouw met zulke ernstige pijnen na een operatie, dat ze amper kon lopen. Waarom ze haar in de eerste plaats ontslagen hebben is mijn een raadsel... Het leuke aan deze patiënten was, dat je zelf al een differentiaal diagnose opstelt, al wat lab prikt, je verdere beleid schrijft en je dan pas laat controleren door de desbetreffende gynaecoloog. Die voegt dan soms wat nuances in je denkwijze toe, maar ze waren het ook vaak met me eens. Toch wat geleerd in de voorgaande weken dus.

En toen kwamen de drukke dagen... de ene na de andere patiënt stroomde binnen en eer dat al het lab bekend was, alle echo's waren gemaakt, alle post natale waren nagekeken en alle ernstige spoedjes waren opgenomen, was het alweer 5 uur. En dan is er niemand meer te bekennen, geen gynaecoloog, geen zaalarts, geen andere coassistent. Gelukkig maakt het niet uit, want als ik geen goede planningen bijhield in mijn hoofd, zou ik 5 uur überhaupt niet redden. Hoewel de dag dat ik 8 heen en weer ben gelopen vanwege 1 formulier mogelijk wat efficiënter had gekund...

De rest van de dagen vlogen voorbij en ik zag veel interessante dingen. Soms vroeg klaar, soms laat, afhangende van de aanmeldingen die nog nét voor 3 uur binnenkwamen. Dus ik hobbelde verder naar mijn laatste dag; de dag na Holy Phagwa. Holy Phagwa is een Hindoestaans feest waarbij het kwade wordt verdreven en het goede wordt verwelkomt. Of beter het 'gooi elkaar onder met verf en poeder' feest. Helaas moest ik werken (vanwege het schrijdende tekort aan coassistenten), dus kon ik er niet de hele dag van genieten. De poli was wel dicht, dus ik heb snel iedereen even gezien op de afdeling en ben toen met mijn (toen nog blonde) huisgenootje de hort op gegaan. Na heerlijk gefeest, gegeten en gedronken te hebben gingen we pimpelpaars weer huiswaarts. Na een (lange) douche beseften we beiden dat niet alle verf zo makkelijk wegging als gedacht. Dus mijn laatste dag ben ik naar werk vertrokken met roze nagels, een paarse elleboog en een oranje oorlel. Mijn huisgenootje was omgetoverd tot halve punker en zat voor aanvang van haar coschap sip op de bank, waar ik haar natuurlijk een hart onder de riem heb gestoken dat het wel meeviel. Ik heb haar niet uitgelachen, ook niet meerdere keren.

De laatste dag ging als briesje voorbij, alles ging soepel, liep snel, mijn presentatie ging goed (al duurde het een tijd voor ik toeschouwers had) en ik heb zelfs nog wat bijgeklust op de afdeling omdat ik tijd over had. Na een kort gesprekje met de beoordelaar, sloot ik het coschap af met een 'Goed'. Ik vertrok met een brede glimlach naar huis.

*buzz*

Telefoon; de poli.

Mijn glimlach verdween even, was ik dan iets vergeten?

'Dirk', klonk het aan de andere kant van de lijn, 'met Dr. Ristie.'.

Nu gaat het komen, dacht ik.

'Ik wilde je nog even gedag zeggen, maar ik stond op OK, dus dat werd lastig.'.

Dat had ik niet verwacht, dat Dr. Ristie mij hiervoor zou bellen. Na een kort gesprekje, waarin hij mij complimenteerde over een brief, hing ik weer op. Die strenge gynaecoloog was dus zo streng nog niet. Maar nu, einde coschap en begin vakantie; 2 weken lang hangmateren en parboreren! Maar eerst even naar de kapper...

P.S.: Maandag heb ik mijn nieuwe huisgenoot en vervangende coassistent Eva rondgeleid, omdat er niemand was om dit te doen. Ik heb toen zelfs nog een schouderklopje van Dr. Ristie gehad met de woorden 'Je bent een goede coassistent'. In mijn eerste weekenddienst zei hij nog het tegenovergestelde. Mission accomplished.