Eerste dag coschap, spannend. Ik had al vernomen dat ik de 1e dag niet begeleid zou worden omdat mijn voorganger op trip was. Toch stap ik met frisse moed de dag tegemoet. Ik mag de fiets van mijn huisgenootje lenen, dus dat is fijn. Uit de kaart had ik geconcludeerd dat het ongeveer een kwartiertje fietsen moest zijn, dus ik vertrek een half uur van tevoren. Surinaamse sloten heb ik echter nog niet zo door, dus het duurt wel 5 minuten voordat ik bij het hekje ben.

Dan begint het avontuur, door het opeens veel drukkere Paramaribo, al links fietsend, mijn weg vinden naar een plek waar ik nog nooit ben geweest. Het gaat dan ook minder strak dan gepland. In de grote lijnen fietste ik wel goed, maar ik moest toch een paar keer spieken op de kaart. Ook het verkeer is soms wat angstaanjagend, dus koos ik af en toe voor het zebrapad. Ik nam ergens de verkeerde afslag waardoor ik een stukje om moest rijden. Een snelle blik op mijn horloge, kwart over 8, ai, das een kwartier te laat. Maar gelukkig ben ik er nu toch echt bijna, en zie al snel een groot wit met blauw gebouw met de letters 'Diakonnessenhuis' opdoemen.

Ik loop straal langs de fietsenstalling en word terug geroepen. Na mijn fiets in de fietsenstalling te hebben verplaatst, verplaats ik me naar de secretaressesruimte op de 3e verdieping. Hier laat even alles zien wat nodig is om aan mijn coschap te beginnen, krijg ik een korte rondleiding en word ik naar de afdeling gestuurd. Hier loop ik de visite mee met Dr. Sieteram, een van de gynaecologen. We lopen over de afdeling, langs de kraamvrouwen en vragen kort hoe het met ze gaat. Als we klaar zijn met de ene zaal, lopen we, tot mijn verbazing, over een soort balkon door naar de volgende ruimte. Dat verklaart wel gelijk de frisse wind die door het ziekenhuis waait. Ik geniet ervan, Dr. Sieteram vind het maar koud. De verschillen met Nederlands zijn nu overduidelijk, dit is Paramaribo, waar je over een balkon naar de andere patiënten loopt en een frisse wind al koud is. Na de visite gaat zij (Dr. Sieteram dus) naar de poli en zegt mij dat er straks een co komt om mij te begeleiden. Ik dacht dat dit niet zo was, en denk dat eigenlijk nog steeds, maar besluit het even kort af te wachten. Ik vind de coassistentenruimte op de gynaecologie afdeling al snel, evenals de map op de computer die voor speciaal voor mij en mijn cogenoten bedoeld is.

Na het openen en lezen van wat document begrijp ik enigszins de bedoeling, maar ik zoek toch nog even mijn medeco op de poli op nog wat dingetjes te verduidelijk. Zij maakt haar werk af en komt me na half uurtje even kort wat dingen uitleggen. Nadat alles duidelijk is, ga ik er op uit om patiënten te zien. Ik stel wat vragen over misselijkheid en afgaan* en noteer alles in de ouderwetse papieren statussen, zoals je die in Nederland eigenlijk niet meer ziet. Daarna controleer ik nog even de kraamvrouwen en hun pasgeborenen met mijn medeco en besluiten we dat de dag al lang genoeg heeft geduurd. Het is tenslotte al 5 uur, iets wat voor Surinaamse begrippen erg laat is.

Dus we fietsen, achter elkaar, terug naar het centrum. Ik zie al snel mijn huisgenootje die net terug is van boodschappen. Een vriendinnetje van haar komt eten en ik ben van harte welkom, dus ik stem toe. Zelf nog even naar de Chinees** om wat inkopen te doen en snel weer terug te keren.

Na heerlijk gegeten te hebben, vertrekt mijn huisgenootje naar Salsales en doe ik de afwas. Ik fix de ventilator, zoals een Surinamer zou doen, en besluit mijn blogje weer uit te breiden. Het zijn 3 fantastische dagen geweest en dit is nog maar het begin!

*Afgaan is een Suriname een ander woord voor 'de grote boodschap'

** Een Chinees is een klein supermarktje waar je terecht kunt voor alles van bier tot brood. Ze verkopen hier met name lokale producten, voor Hollandse producten bestaan andere marktjes.