7.30:
Ik word wakker op een stapel wasgoed in het huis waar we gisteren nog met een groep aan het naborrelen waren, blijkbaar was ik toen toch slaperiger dan ik dacht. De groep is inmiddels vertrokken, dus ik begin duf te zoeken naar voordeursleutels om mijn weg terug te banen naar mijn eigen huisje. Ik vind ze ergens in een deur die op een kier staat, haal ze voorzichtig uit het slot en maak de voordeur open. Ik groet onderweg naar huis mijn huisgenootjes, die beiden dienst hadden, en duik nog even kort mijn bed in; het is bijna zover.

10.30:
Na enkele korte uurtjes is hoor ik gepiep, ik sla het een aantal keer weg en besluit naar een keer of 5 dat het inpaktijd is. Ik struin door het huis langs de kamers en vul langzaam mijn koffer. Een buurman komt even buurten en ik ga in een wat rustiger tempo door.

14.00:
De kasten zijn leeg waren en mijn bagage gevuld, ik besluit zelf nog even te buurten bij de andere buren van de gonggrijp. Ik schrijf daar nog wat stukjes voor mensen die langer mogen blijven en doe een drankje.

16.00:
Ik loop terug naar mijn huisje, voor de laatste keer, wat erg rot aanvoelt. De taxi komt over een kwartier. Mijn broekzak maakt geluid, het is mijn ex-huisgenootje, die kwam eraan. Ik wacht even op haar en haar vriendinnen, pak mijn bagage en zeg gedag tegen de honden. Weer gaat de telefoon; de taxi is er.

16.20:
Met tegenzin loop ik naar de taxi, gevolgd door mijn (ex-)huisgenootjes en aanhang, en zet mijn koffer en tas in de achterbak. Ik omhels iedereen (meerdere keren) en voel me steeds a-relaxter, ik wil gewoon blijven. Kan ik geen Dengue hebben, of iets anders waardoor ik niet kan vliegen? Omdat dit geen reële optie is, stap ik toch maar in.

16.35:
De taxi vertrekt en we zwaaien uitgebreid, helaas zijn we voor we het weten al de bocht om. De tocht naar het vliegtuig is een stille, gelukkig zijn we met zijn drieën en voelen we alle drie precies hetzelfde.

18.00:
We komen aan op het vliegveld, ik laat mijn jas in de taxi liggen, we leveren onze bagage in, bellen de taxi en doen nog een drankje. Ik kies voor een laatste parbo, mijn reisgenootjes voor markousa sap. De taxi brengt dropt mijn jas af, we drinken de drankjes op en checken in.

18.50:
Check-inhal, we kopen wat borgoe voor thuis en wachten kort voor we boarden. We worden al snel omgeroepen als 'laatste oproep' en staan op nadat de rij mensen voor de gate wat kleiner wordt.

19.25:
Onze handbagage wordt gecheckt en de onnodige vloeistoffen, als aftershave en scheerschuim worden verwijderd. Al snel mogen we daadwerkelijk het vliegtuig ik, we zijn vroeg.

19.50:
Het vliegtuig stijgt op en ik zet een filmpje op, geniet van een muziekje, lees mijn fantastische (foto)boekje met haar mooie herinneringen en nog meer films. Voor ik het weet is het zondag...

Zondag:
Het aftellen is afgelopen, ik ben weer in Nederland. In mijn korte broek en slippers zet ik voet in het koude kikkerlandje. En koud is het inderdaad, gelukkig beschermt mijn moeheid me tegen het voelen hiervan. Ik maak mijn weg door de douane en praat ik nog wat met mijn reisgenootjes. Nadat we onze koffers van de band hebben gehaald, zeggen we gedag en lopen we naar onze escorts toe.

Mijn ouders staan al klaar bij de aankomsthal en ze moeten beiden een traantje wegpinken. Ik volg ze naar de parkeergarage en vertel ondertussen al even wat over de vlucht en wat kleine grepen uit 2,5e maand Suriname. Eenmaal thuis pak ik de foto's erbij en vertel ik honderuit. Alle gezinsleden zijn aanwezig, al luistert de een wat aandachtiger dan de ander. Laat in de middag, na al mijn verhalen, slaat de moeheid toe. Ik luister melodramatisch naar wat nummers met goede herinneringen, terwijl ik er aan de andere kant niet aan probeer te denken. Helaas lukt dat niet; ik mis Suriname. Heel erg. Ik mis alle leuke locaties, alle mooie natuur, alle fantastische feestjes en met name alle geweldige mensen die ik heb ontmoet. Heimwee werkt 2 kanten op. Ik doe mijn slippers uit en mijn 'I love Su' bandje af, het wordt me echt even teveel.

Verstoord eet ik wat, en klaar, met hulp van mijn ouders, weer wat op. Na het eten pak ik alles om terug te gaan naar Leiden, de plek die ik de afgelopen 3 jaar mijn thuis heb genoemd. Alle wegen lijken zowel bekend als vreemd en wekken een matig blij gevoel op, hoewel dit door het gemis overschaduwd wordt. Dit slaat om als ik in mijn gang gelijk 2 dispuutsgenootjes en een huisgenoot tegenkom, die ik kort wat vertel over hoe het was. Uiteindelijk loop ik naar mijn deur, waar mijn beste vrienden mijn deur 'bijzonder versierd' hebben achtergelaten. Mijn kamer is geen uitzondering, overal waren 'versieringen' verstopt. Echt iets voor hun, fantastisch! Juist op dat moment belt een van mijn vrienden, ze zijn er bijna. Ze komen binnen, en we genieten van de biertjes en de taart die zij hadden ingeslagen. Ik vertel over mijn coschap en wat leuke gebeurtenissen, maar ik kan mijn vermoeidheid niet verbergen. We besluiten de sessie dan ook later te hervatten, als we allemaal wat helderder of minder druk zijn.

Met een brede glimlach trek ik mijn pyjamabroek aan en poets ik mijn tanden. Hoewel het vast nog even zal duren voor ik Suriname wat minder mis, voel ik me toch alweer thuis. Mam, pap, Teun, Guus, Sven, Niels en Michiel, superbedankt voor de opvang, jullie zijn de beste familie en vrienden die deze ex-surinamer zich wensen kan. Dankzij jullie was het niet lijden in Leiden op mijn terugkomst ;) Weltruste!